WORD WAKKER!

Dit was ‘n heimlike lentedag met heuninggoue ligstrale wat deur karige vlieswolkies in die pastelblou lug wink en speel. ‘n Flou briesie vroetel skamerig deur velde van rypgeel koring en net die verre roep van ‘n pou beklemtoon die middagstilte. Op ‘n grasbank is ‘n oop kombers met ‘n man en ‘n vrou wat daarop uitgestrek lê. Sy is besig om te dut terwyl hy na haar staar. Hy is bruingebrand, hemploos met ‘n songebleikte denimbroek. Sy gesig is hard en geëts, maar sy oë verklap teerheid as hy kyk na die vrou langs hom. Sy is ‘n visie; ‘n onmoontlike skepping van lig en donker; die rare beeld waarna menige ‘n kunstenaar hunker vir inspirasie. Hy lig sy hand huiwerig om ‘n verlore haar van haar skone voorkop weg te vee, en besluit dan daarteen, en besluit dat dit deel is van die perfeksie.

Hy voel dat sy moet wakker word, maar kan homself nie wegskeur van die oomblik nie. Word wakker – prewel hy, sonder dat hy seker is of hy dit werklik wil hê. Soos hy sy hand besluitloos oor sy dag-oue stoppelbaard vee, voel hy vasgevang in iets groters as wat sy eenvoudige menslike brein kan verstaan. Die oomblik is ‘n ewigheid wat onherwinbaar vernietig kan word, soos ‘n golf wat oor sandkunswerk spoel.

Die pou het nou stil geword en die enigste klank is die ritseling van die briesie deur die koringblare. Die briesie ontwikkel geleidelik in ‘n stywe windjie en op die horison sien hy donker wolke saampak. Hy fluister saam met die windjie in ‘n vreemde taal: ‘Je pense a toi’ (ek dink aan jou) en begin dan ‘n wysie te neurie van ‘n Oos-Afrika, ‘n wysie wat hul albei hul eie gemaak het op ‘n warm somersaand langs die see, lank gelede. Sy sluimer dieper in met die deuntjie en glimlag half.

Terwyl hy neurie staar hy onwillekeurig na die horison wat al hoe donkerder word. ‘n Onrustigheid het by hom posgevat. Word wakker, sê ‘n stem van iewers. Hy kyk effens onseker na sy slapende vrou, maar hou aan met die deuntjie. Hy besef uiteindelik dat sy moet slaap, en dat dit reg is. Niks moet haar drome versteur nie. Hy weet nie vir hoe lank hy nog hier by haar sy sal kan wees nie, maar solank hy is, sal hy dit probeer perfek maak. Word wakker! Die stem in sy kop is meer opdringerig, maar hy ignoreer dit. Die lug is baie donkerder en ‘n wete vat pos dat dit byna tyd is. Hy kyk hartsogtelik na sy slapende liefling en wens dat hy net een keer weer haar oë kon sien.

Hy weet dat iewers, tussen verwronge metaal en sirenes, daar ‘n paartjie lê. Hy weet dat hy nie daarna wil terugkeer nie, omdat sy nooit sal kan nie. So nou wag hy maar. Vir wat, sal niemand hom kan sê nie.
 

© Etienne A.  Marais –  2 Oktober 2006