AVONTUUR IN A-MINEUR

Dit was bedompig genoeg om 'n aardvark te laat gaap. Daar was wilde krete van die apies in die bome hoog bo ons en 'n verskeidenheid van gevlerkte goggas was besig om my sweet en my bloed te geniet. 'n Kopbeen-vergruisende hoofpyn het bygedra tot die gevoel dat ek nou net binne satan se verwelkomingsarea gestrompel het. Al vloekende het ek wraaksugtig gekap aan die digte plantegroei met Thabo se tuisgemaakte panga. Dit was so stomp soos my ouma se valstande. Sweet het teen my gesig, my nek, my rug, en binne-in ongemaklike plekkies afgestroom.

Ek draai om en kyk na Thabo, wat my dopgehou het met 'n onderdrukte glimlag op sy growwe lippe. Hy was 'n glansende, swart reus wat ten minste ses duim bo my uitgetoring het, maar vir daardie oomblik het sy grootte my nie beïndruk nie. Ek gee hom 'n giftige kyk.
'So jy dink hierdie is snaaks?'
Sy glimlag is geblus met die woede in my stem. Hy maak sy mond oop asof hy wil antwoord, maar maak dit dan wysiglik weer toe. Rooi ongenaakbaarheid brand blase op my beterwete. Ek kon myself skop omdat ek hierdie uittog opgedroom het. Soekende na die ruïnes van 'n verlore beskawing? Romantiese idioot! Die onmoontlike situasie manifisteer in die persoon van Thabo. Thabo, wat veronderstel was om die omgewing te ken. Thabo, wat kamstig die beste gids verkrygbaar is.

'Hier is ek, in die middel van 'n muskiet-besmette oerwoud, in 'n desperate poging om ons hier uit te kry, terwyl jy tyd vind om te staan en grynslag? Hoekom deel jy nie jou grappie met my ook nie? Dan kan ons albei laggende vrek in hierde goddelose hel!', gil ek op hom. Ek gooi die panga met weersin eenkant toe.
'Meneer Sanders, ek dink jy voel miskien so 'n bietjie moeg. Miskien moet ons rus,'  sê hy kalmerend.
Hy haal sy reusagtige drasak af en laat val dit op die grond.
'O, jy is so skerp, my vriend. Jy is reg; Ek voel taamlik kak. Te danke aan my luigat, breindood gids, dis hoekom,' antwoord ek smalend.

Ek val neer tussen geknoopte ruigplante en probeer om die seergemaakte uitdrukking op sy gesig te vermy. Hy huiwer, en hurk dan stilweg by die drasak. Die apies skreeu nog onophoudend in die bome, wat my laat voel asof iemand 'n lem met draaibewegings in my skedel inwerk.
'Vok daai apies!'
Ek staar bloeddorstiglik na die bome en probeer hulle met my oë verslind. Thabo staar ongemaklik opwaarts.
'Ons boskinders is ontsteld,' sê hy stilweg. Ek draai geïrriteerd na hom.
'Is jy verwant aan hulle, of iets? Ek kan nogal glo dat jou oupa 'n aap was,' skel ek terwyl ek die laaste druppels van my waterbottel dreineer.

Dit is dan wat hy sy gesig na my draai, en ek die dood in sy oë sien. Sy hand reik uit en vind die verwerpte panga, en hy bespring my soos 'n gewonde luiperd. Hy was op my voordat ek die lomp 38.-Special uit die gespe kon trek. Instinktiewelik gooi ek my arm op en rol om, terwyl ek naarstiglik probeer om my rewolwer los te kry. Die panga vlieg verby my oor en land met 'n dowwe klap in iets agter my. 'n Worsteling agter my, laat my omkyk. Die panga was gesink in die plat kop van 'n enorme kobra. Thabo toring oor dit, besig om die finale doodslag te lewer. Skamerig gly my hand van die rewolwer af en ek staar met afgryse na die worstelende, vrekkende slang.
 
Thabo wys opwaarts met 'n bebloede hand.
'Dis hoekom ons boskinders onsteld was.'
'E...Ek sien. D-dankie my vriend.'
Hy kyk na my met 'n miljoen-jaar staar.
'En nee, Meneer Sanders, ek is nie verwant nie.'

© Etienne A.  Marais –  1993